1. Home
  2. Nieuws
  3. Verschenen columns
  4. Catalonië en Koerdistan, deel II. Wie is hier de boosdoener? 1)

Catalonië en Koerdistan, deel II. Wie is hier de boosdoener? 1)

 

Een aantal weken geleden waren de twee aspirant landen Catalonië en Koerdistan weer prominent in het nieuws. De premier van Catalonië, Puigdemont, werd bij de grens van Denemarken en Duitsland aangehouden, zijn uitlevering werd gevraagd door Spanje, justitie van Duitsland beraadde zich. En Turkije viel een deel van Koerdistan binnen, een wat geïsoleerde enclave in Noord Syrië.

 

Ik ben wat verbaasd en teleurgesteld door het uitblijven van bijval bij de eigenmachtige oprichting van deze twee staten. Is dit niet waar democratie om gaat; het recht van zelfbestemming, het niet overheerst worden door een macht, die als vijandig of tenminste vreemd wordt gezien?! Maar nee, alle landen haasten zich om te zeggen dat dit een binnenlandse kwestie is of een juridische kwestie, en zo ook reageerde parlementariërs en commissie leden van de EU.

 

Ik ga, opgezweept door herlezing van mijn eigen stukje, een stap verder dan verbazing en onbegrip over het gebrek aan solidariteit met Catalonië en Koerdistan. Ik verwijt en beschuldig de landen van de EU ook; terzake gebrek aan begrip van wat een democratie is, van wat recht wel of niet vermag, en van schijnheiligheid over binnenlandse zaken.

 

Zo, nu weer eens een stukje zonder grap aan het eind. Maar ik zou wel lachen als Duitsland geen krimp geeft na het verzoek van Madrid, dat al eeuwen lang arrogante Madrid. Arrogant ja; hebt u die documentaire gezien over waar de directeur van het Madrilleens museum niet wilde ingaan op het op het verzoek van haar gasten, mededirecteuren uit Nederland, om de borden van het drieluik van Hieronymus Bosch om te draaien, zogenaamd ‘omdat we dat niet gewend zijn te doen’. Mijn hoop was klein. Juristen, ook Duitse juristen, zijn gewend regels te volgen, niet principes van gerechtigheid! Maar mijn hoop wordt toch gevoed doordat het Duitse OM een regel (jawel!) heeft gevonden om hem niet uit te wijzen; het delict, waaraan Puigdemont zich schuldig zou hebben gemaakt, is namelijk geen erkende grond voor uitlevering. Ondertussen heeft het parlement van Catalonië onlangs weer de mogelijkheid geschapen dat een fysiek niet aanwezig persoon als premier wordt ingehuldigd. The story continues!

 

Hoe dan ook, mocht Puigdemont toch worden uitgewezen of mocht hij gevangen worden gezet door Spanje, dan is niet hij de crimineel of boosdoener, maar Spanje. En alle landen en volksvertegenwoordigers binnen de EU moeten zich schamen voor hun medeplichtig zwijgen - net als toezichthoudend Nederland. Dienaren zijn het van het gevestigde belang, dat zich als recht voordoet!

 

Wacht maar, wie het laatst lacht, lacht het best. Immers, Europa zal ooit een Europa van de regio’s zijn, en de historisch gevormde landen zullen historisch ook weer zijn verdwenen. Toch nog een lach aan het eind!

 

Dick Ruimschotel

5 mei 2018 (hoe ironisch, Bevrijdingsdag!)

ruimschotel@t11.net.

 

 

1) Eerder verscheen mijn column ‘Toezien op (on)afhankelijkheid: lang leve Koerdistan, Catalonië en Friesland!’(okt. 2017)