1. Home
  2. Nieuws
  3. Vide columns
  4. Vergalde pleziervaart – maal twee!

Vergalde pleziervaart - maal twee!

 

De lezer van mijn sporadische columns herinnert zich misschien, dat mijn mooie Friese schouw een keer door de afdeling Binnenvaart  is weggehaald (Vide columns, april. 2012). Men moest – midden in de winter! –onderhoud plegen aan de kade waar men bootje lag. Als waarschuwing had men ergens aan het begin van de kade bordjes geplaatst met de waarschuwing dat de eigenaren ‘de boot binnen 2 weken te verplaatsen’. De meeste eigenaren hadden – net als ik - deze bordjes niet gelezen. Voor mij – en alle anderen - kwam het dus als een geweldige verassing onze boot bij het begin van de lente niet meer aan te treffen. Wel een verwijzing naar de Dienst Binnenwater beheer, om te informeren of die de boten had weggesleept. Dat deed ik. Mijn houten bootje was met een grijper op een boot geladen – en daarbij in tweeën gebroken. Of ik mijn boot in twee delen nog wilde komen ophalen? Geen woord van excuus of medeleven! Ik heb neergelegd – kon emotioneel niet kiezen tussen woede of verdriet!

 

Ik heb later eenzelfde soort sympathieke Friese schouw gekocht, iets kleiner en fijner, een neefje zeg maar van de eerste boot. Vorige maand, april 2019, was hij ook opeens verdwenen en dat nadat ik hem juist zo mooi uit de motten ballen van de winter had gehaald. Alle water eruit, banken opgepoetst, klaar voor een mooi nieuw jaar! Toch niet gestolen, he, mijn mooie bootje!? Ik moest rekening houden met het ergste, maar heb toen eerst het één na ergste gecheckt; wegslepen door Dienst Binnenvaart van Waternet. ‘In welke gracht hij lag? Hier om de hoek in de Egelantiersgracht’. Lang stil. ’Nee, mijnheer, er is de laatste weken niets weggesleept uit de Egelantiersgracht’. Dus toch gestolen! Via via laat ik half varend Amsterdam uitkijken naar de dief van mijn mooie houten bootje. Nu beginnen de dagen van wachten. Zal ik alle grachten van Amsterdam speurend af fietsen? Ik maak een plakkaat dat ik in de buurt van de (ex) ligplaats ophang. Een buurvrouw spreekt mij aan. Zij had een paar weken geleden mensen van Waternet gezien. o.a. bij mijn bootje. Ik had wel betaald, maar was mijn stikker kwijt, dus…

 

Ik bel nog een keer en nog een keer. “Nee hoor, ik kan niets vinden in het systeem”, krijg ik weer te horen. Ik besluit langs te gaan bij de haven aan het IJ, waar weggesleepte boten achter slot en grendel bewaard worden, bewaakt door 2 stoere kerels, als gestolen vee in een afgesloten koraal. Ja, hoor, mijn bootje ligt er ook. Ik mag het komen halen, zeggen de poortwachters, na betaling van 450 euro plus bewaarkosten, maar alleen na afspraak en tegen overlegging van het verbalisatienummer. ‘Maar ik heb geen nummer, mijn boot is in het wegsleepsysteem niet vindbaar’. Men vindt dit een probleem, niet voor hen maar voor mij. Na nog 6 x bellen en 4 e-mails met foto’s van mijn bootje, ga ik het ophalen.

 

Ik vraag de potige mannen, gelet op hun uniform ongetwijfeld professionele toezichthouders, of ze het bedrag van €450 ook niet disproportioneel vinden? Iemand heeft €90 liggeld niet betaald en moet nu €450 betalen….!?! Zogenaamd de feitelijke wegsleepkosten, maar eigenlijk een enorme boete van 5 x het verzuimde bedrag. De twee mannen houden wijselijk hun mond. Ik houd aan; of ze niet vinden dat het toezicht, voordat ze de boot wegsleept, een inspanningsplicht heeft, om even te kijken van wie dat bootje is. Zodat ze de eigenaar kunnen waarschuwen en laten betalen voor het wegslepen. Hier weten de mannen antwoord ‘Maar zonder sticker weten we niet wie de eigenaar is’. ‘Maar er staat toch een naam op de boot’, zeg ik, ‘die kunt u toch in uw systeem opzoeken!?’  Behalve naam, lengte en breedte van de boot heb ik als eigenaar ook mijn naam en adres opgegeven.  “Het systeem kan dit niet, zoeken op bootnaam. Bovendien, wat nu als er twee boten zijn met dezelfde naam?” “Maar dan stuur je toch naar 2 mensen een waarschuwing.” protesteer ik flauwtjes. Het lijkt alsof we spreken vanuit twee werelden die elkaar raken maar elkaar niet begrijpen. De ene wereld is de juridisch-ambtelijke systeemwereld, ik spreek vanuit de leefwereld. Binnen de systeemwereld, betekent een vastgelegde bevoegdheid (tot wegslepen) dat een boot kan worden weggesleept. Punt. Voor mij als burger betekent de norm slechts, dat wegslepen mag als het ook redelijk en proportioneel is. Vandaar dat ik nu vanuit de leefwereld in de systeemwereld stap en het volgende voorstel als toevoeging aan Awb (Algemene Wet Bestuursrecht)  “Handhaven van een wettelijke norm is alleen toegestaan als dat maatschappelijk redelijk is, en de  overheidsinterventie proportioneel is aan de ernst van het vergrijp of de maatschappelijke hinder’. Met ter completering “Bij overtreding door een toezichthouders krijgt deze een boete, die 5 x de hoogte bedraagt van de boete die aan de burger is opgelegd.”

 

Disproportioneel, zegt u?

 

Dick Ruimschotel, juni 2019, ruimschotel@t11.net