1. Home
  2. Nieuws
  3. Verschenen columns
  4. Lustrum: zeker geen spijt dat u er (niet) bij was?!

Lustrum: zeker geen spijt dat u er (niet) bij was?!

Van vrijdag 28 september tot zaterdag 29 september werd het eerste lustrum van Vide gehouden. Met als onderwerp Over de eigen grenzen heen, leek Maastricht een goede keuze als congreslocatie. Honderd mensen waren aanwezig, zo'n tweehonderd niet. Zijn beide groepen blij met hun keuze?

Zij die gingen werden hartelijk verwelkomd door burgemeester Leers, door Pieter Hillhorst van de Volkskrant amusant geprikkeld om de wisdom of the crowd te onderkennen en door professor Michael Faure getrakteerd op een welbespraakte en boeiende beschouwing over rechtshandhaving vanuit rechtseconomisch perspectief: "handhaving moet geen namen van overtreders publiceren vanwege de hoge error costs". Zij die gingen genoten die middag van het gezelschap en de inzichten van collega’s rondom de tafel bij het oplossen van een viertal casussen gericht op het wegnemen van maatschappelijk onrust, die door falend toezicht ontstaan waren.

Om de dag daarna een kijkje in andersmans keuken te nemen door met een groepje vakgenoten een bezoek te brengen aan een gevangenis, een coffeeshop, de schatkamers van de Sint-Servaas en een fuik voor automobilisten zonder verblijfsvergunning op de N278 van Aken naar Maastricht. Oftewel evenzovele vormen van privileged access, omdat geen van de aanwezigen waarschijnlijk ooit eerder toegang was vergund tot dergelijke locaties.

Zij die niet gingen bleven verstoken van een onverbloemd pleidooi van de eerste burger van de stad om meer steun en minder interferentie uit Den Haag, hoefden zich het verwijt van een journalistieke leek niet aan te trekken dat het vak van toezicht en handhaving een bepaald perspectief onderbenut liet en werden ook niet in verwarring gebracht door een combinatie van theoretisch dogma en empirisch materiaal vanuit een eenzijdig perspectief. Namelijk dat de rechtseconomie niet kan verklaren waarom zo veel mensen naleven werd bestempeld als een interessante paradox i.p.v. het echec van het rechtseconomisch uitgangspunt. Zij fungeerden niet als proefpersoon van een serieus casus-spel met verwarrende uitgangspunten, dat de ontwerptafel nog maar net ontgroeid was. En zij deden niet mee aan de illusie dat een kijkje in de keuken van een ander zicht geeft op de kookkwaliteiten van die ander of van henzelf een betere kok zouden maken. 

Kortom: zowel zij die gingen als zij die niet gingen hadden – vanuit een rechtseconomisch perspectief – gelijk. Maar alleen zij die gingen deden wat leden van een vereniging horen te doen; samen het ritueel vormgeven bij de overgang van een belangrijke grens – zo niet een grens qua inhoudelijke vooruitgang dan toch gewoon een grens bij het verstrijken van de tijd.

Dick Ruimschotel