Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van Vide en neem een gratis abonnement op Vide Nieuws: onze nieuwsbrief.

  1. Home
  2. Activiteiten
  3. Overzicht van activiteiten

Vide Jaarcongres 2005 - verslag van de ochtendsessie - (12/4/2005)

 

Vide Jaarcongres 2005

 

GRENZEN AAN TOEZICHT:

MAAKT TOEZICHT DE SAMENLEVING RIJKER OF ARMER

 

 

dinsdag 12 april 2005

 


Tijdens het ochtendprogramma zijn de VIDE-congresleden met elkaar in debat gegaan over verschillende thema’s met als centrale vraag: maakt toezicht de samenleving rijker of armer? 

Van de verschillende ronde tafel discussies zijn verslagen gemaakt die u hieronder aantreft:

Discussie 1 Zijn er welvaartseffecten van toepassing?
Discussie 2 Overkill en nederlaag van toezicht
Discussie 3 Wat blijft er hangen in de boezem van de toezichthouder
Discussie 4 Het vlees keurt de slager: tevredenheidsmetingen
Discussie 6 Inspecties, de grootleveranciers van administratieve lasten?
Discussie 7  Digitaal toezicht en communicatie, ICT hangt erbij
Discussie 10 Tegenstrijdig toezicht moeilijk weg te poetsen 

Van andere bijeenkomsten is er (nog) geen verslag beschikbaar.

Verslag ronde tafel discussie 1
Zijn er welvaartseffecten van toezicht?


Het rendement van Enschede is minder toezicht

Als toezicht de samenleving welvarender maakt, moeten we die baten dan niet veel duidelijker zichtbaar maken dan nu gebeurt? De politiek op basis van een nuchtere kosten-baten analyse een keuze laten maken, was voor veel Videleden echter onzinnig. �Toezicht wordt nu eenmaal niet op rationele gronden ingesteld.�

In de ronde tafel discussie over de welvaartseffecten van toezicht was al snel duidelijk dat vooral de baten van controle en toezicht zich niet eenvoudig laten meten. Iedere deelnemer aan het debat was de mening toegedaan dat toezicht hoe dan ook bijdraagt aan welvaart en welzijn, tenminste als we die baten niet alleen in geld uitdrukken, maar een groter gevoel van veiligheid ook als winst beschouwen. �Dat mensen in Nederlandse restaurants het voedsel doorgaans niet wantrouwend bejegenen heeft alles te maken met het prettige idee dat anderen ook letten op de kwaliteit en een veilige bereiding.�

Tegelijkertijd werd de ontluisterende conclusie getrokken dat kosten in veel gevallen nimmer voor de baat uitgaan. Een medewerker van de Inspectie Verkeer en Waterstaat (IVW) maakte bijvoorbeeld duidelijk dat de stringente controle van de burgerluchtvaart betrokken ondernemingen veel geld kost. �De reeks controles is eigenlijk alleen maar bedoeld om de passagiers een groot veiligheidsgevoel te geven, want ook zonder toezicht is vliegen absoluut de meest veilige vervoersmogelijkheid.�
Aan de andere kant heeft de burgerluchtvaart ook baat bij de vele controles, want een grotere perceptie van veiligheid vergoot ook het aanbod passagiers.


Geen invloed
Het veilige voedsel in de restaurants is hetzelfde laken een pak. �Tachtig procent van de voedselvergiftigingen gebeurt thuis, maar toch controleren we juist daar niet omdat dit praktisch onuitvoerbaar is.�
Alle deelnemers waren het er over eens dat de burger toezicht vooral accepteert als het een onderwerp betreft waarop hijzelf geen invloed heeft: de luchtvaart, kernreactoren, productieprocessen, kwaliteit van de medische stand etc.
�Als mensen denken dat ze zelf invloed kunnen uitoefenen, accepteren ze ook gemakkelijker dat er geen overheidstoezicht is.� Dat blijkt in het wegverkeer: een groter risico dan vliegen, maar omdat we zelf keuzes kunnen maken op de weg voelt dat toch niet zo.�


Emotie

De vakgenoten bij de Inspecties en andere toezichthouders pogen steeds vaker via een risicoanalyse tot een kosten-baten inzicht te komen. De een kiest voor groot veiligheidsrisico + nauwelijks naleving als prioriteit voor ’winstgevende handhaving’, de ander richt zich vooral op veelplegers. Maar de grote frustratie bleek toch de politiek die al die logische systemen dwars zit. �Hoezo kosten-baten? De baat van politici is vooral om het burgers naar de zin te maken. Vanuit die emotie worden logische keuzes van toezichthouders om zeep geholpen.�
Algemeen was de constatering dat de baten van de rampen in Enschede en Volendam eigenlijk is dat er nu stringent wordt bezuinigd op overheidstoezicht. M. Wolfs van de Inspectie Verkeer en Waterstaat �Eerst moesten we meer handhaven, er bovenop zitten. Niks gedogen. Nu dat wordt uitgevoerd is de tegenreactie: laat die bedrijven met rust! Schaf al die regels af! Dat is op dit moment dus het rendement van die rampen.�
terug naar boven

Verslag ronde tafel discussie 2 
Overkill en nederlaag van toezicht’


De valkuil van zeven Inspecties

Het lijkt een wet van Meden en Perzen: na een incident of ramp volgt een stortvloed nieuwe regels. En een nieuwe instantie die toezicht houdt op die regels. Luwt de storm dan zwelt na verloop van tijd kritiek op de overkill aan toezicht. Leidt toezicht daarmee een nederlaag?

Een bijkomend effect van ‘na de ramp’ is dat falend toezicht lijkt te worden beloond. De toezichthoudende instanties mag meer mensen aannemen, ter voorkoming van een nieuwe ramp. Doet een inspectie het goed, voorkomt het rampen, dan volgt geen capaciteitsuitbreiding. Integendeel.


Burger
De burger stelt wel degelijk prijs op toezicht, zo blijkt aan de ronde tafeldiscussie ‘Overkill en nederlaag van toezicht’. Tenminste, als het toezicht in zijn straatje past. Een deel van de toezichtstaken van de Inspectie Werk en Inkomen (IWI) is overgedragen aan gemeenten. De gemeenteraad moet het nu in de gaten houden. De IWI komt nog maar zelden langs bij gemeenten. De directe last voor de gemeente is daarmee afgenomen. De burger die in conflict raakt met een uitkeringsinstantie stelt de mening van een onafhankelijke instantie als het IWI echter wel op prijs.
Dat is ook de ervaring van de Inspectie Gezondheidszorg. Met de decentralisatie en overdracht van rijkstaken behandelen inspecties de klachten niet meer, maar een klachtencommissie van de instelling waarover wordt geklaagd. Lang niet alle burgers zijn echter mondig genoeg om te volharden in een klacht over een arts of zorginstelling van wie of waarvan je afhankelijk bent.


Politieke proces
De gemeenteraad die nu het IWI-toezicht uitvoert, schieten we daar eigenlijk wat mee op? De directe bemoeienis van een inspectie is er niet meer, maar indirect toezicht neemt toe. Dat lijkt decentraliseren voor de b�hne, meende Willemsen van de Voedsel- en Warenautoriteit. Toch is het laten uitvoeren van toezicht door een gemeenteraad verhelderend� vond college F. Hoogenboom van de Inspectie Sanctietoepassing. �Dat is herstel van het politieke proces. De burger kan namelijk wel met de politiek afrekenen en niet met, bijvoorbeeld, een Inspectie Werk en Inkomen�.


Klachtenlijn
Een klachtenlijn of een tiplijn is een bruikbaar instrument om toezicht te sturen, was de mening van de deelnemers. Naar aanleiding van de recente discussies over de kwaliteit van de zorg in verpleeghuizen, schakelde de verantwoordelijke staatssecretaris een call center in waar iedereen die een klacht had terecht kon. De VWA vindt het nuttig in het rechtstreekse contact met de burger. �Al die duizenden inrichtingen grondig controleren is ondoenlijk. Naast gericht toezicht is een piepsysteem als een klachtenlijn belangrijk.� Gedragcodes van het College Bescherming Persoongegevens maken helder hoe om te gaan met klik- en tiplijnen.


Kleine inspecties
De overheid leert wel van de klachten over toezichtoverkill. De nieuwe Inspectie Sanctietoepassing is met negen mensen bepaald niet groot. De Inspectie Sanctietoepassing heeft tot taak het aantal controles bij detentie-instellingen af te stemmen. De geringe omvang was de uitdrukkelijke wens van de minister, ook gezien de al bestaande klachtinstellingen waar gevangenen terecht kunnen. Hoogenboom van deze Inspectie: �Bij een jeugdinrichting volgt los van elkaar de ene inspectie na de ander. De Inspectie Jeugdzorg, de Arbeidsinspectie, de Onderwijsinspectie. De een voor de opvoedkundige aspecten, de ander voor de arbeidsomstandigheden van het personeel. De Onderwijsinspectie kapittelde het feit dat onhandelbare kinderen uit de klas werden gehaald en in een aparte kamer gezet. En dus geen onderwijs kregen. Dit soort bezoeken moet echt beter afgestemd�, aldus de Inspectie Sanctietoepassing.


Grenspaaltje
Ook de nog jonge Rijksinspectie Monumenten (RIM) is met zeven medewerkers een kleintje. RIM oefent onder meer tweede lijnstoezicht uit op gemeentelijke monumentenvergunningen. Net als de VWA zijn dat duizenden objecten, van Rijksmuseum tot grenspaaltje. Het dwingt de RIM op hoofdlijnen te letten en niet tot monumentenniveau af te dalen.
Voor Willemen van de VWA is ‘de fuik van zeven inspecties’ de nederlaag van toezicht. We hebben de plicht het aantal inspectiebezoeken zo laag mogelijk te houden, bijvoorbeeld door het uitwisselen van planningen. Meer samenwerking helpt bij het verminderen van toezichtlast.
Wie eerlijk is, erkent evenwel dat het afgeven van het toezichtsdomein, de toezichthouders angst aanjaagt. Enerzijds omdat ‘de ander’ het niet goed zou doen. Anderzijds is een pure machtskwestie. Best practices, voorbeelden van samenwerking, zijn er nu immers. En als minder toezichtslast (overkill) zo niet tot stand komt, dan volgt top down een gedwongen fusie. Dat zou pas een nederlaag zijn, besloot deze ronde tafel.

terug naar boven


 

Verslag ronde tafel discussie 3
Wat blijft er hangen in de boezem van de toezichthouder.


Voorzichtig ’namen and shamen’

Voorzichtigheid kenmerkte de discussie over het openbaar maken van handhavinginformatie. De deelnemers aan deze discussie zagen veel juridische beren op hun pad en betwijfelden ook de effectiviteit van al die publiciteit.

Openbaarmaking bleek in ieder geval een grote worsteling voor de Rijksinspectie archeologie. Het belang van dit toezicht is dat het ’opgraven’ goed gebeurt, maar er is geen enkele wettelijk sanctie om bedrijven daartoe te dwingen. Bovendien worden de vergunningen voor dit werk door anderen verstrekt. �Bedrijven die slecht werk leveren willen we eigenlijk bekend maken op onze website. Maar kan dat wel in het kader van gelijke behandeling?�
De deelnemers aan deze ronde tafeldiscussie kwamen tot de conclusie dat je eigenlijk alle bedrijven op een aantal onderdelen zou moeten controleren. Een mogelijkheid is dat de beste en de slechtst scorende ondernemingen bekend maken.

Toch voorzagen velen ook juridische problemen. �Als een bedrijf publiekelijk wordt afgestraft moet je wel zorgen dat je iedereen gelijk hebt behandeld. Het is een juridisch belang open te zijn�, meende P. Linder van bureau AdviesWerk. De AID had die ervaring niet. �Je moet tegenover een rechter wel je keuzes kunnen beargumenteren, Maar als een bepaald bedrijf op valide gronden verdacht is, dan hoef je echt niet eerst tien anderen te controleren, voordat je de verdachte onderneming publiekelijke aanpakt�, verstelde S. Dijkstra van de AID.

P. Veldhuys van de Rijksarchiefinspectie had de indruk dat lang niet alle branches onder de indruk zijn van de publieke schandpaal. �In de ene branche is de impact enorm, andere sectoren halen hun schouders op.� En ook hier schaadt de overdaad: als een Inspectie voortdurend in het openbaar slechte rapportcijfers uitdeelt, ontstaat het beeld dat niemand blijkbaar aan de normen kan voldoen en krijgt de toezichthouder de zwarte piet. �Je moet ook een persbericht durven maken als de naleving of de kwaliteit dik in orde is.�
Ook wordt nog te weinig gedaan met burgerparticipatie. Sommige provincies publiceren over welke bedrijven veel klachten binnenkomen. Daarmee zegt de toezichthouder niet dat deze bedrijven de wet niet naleven, maar wel dat ze in hun omgeving ongenoegen veroorzaken. �En geen bedrijf die dergelijke getallen aanvecht.�

terug naar boven


 

Verslag ronde tafel discussie 4
‘Het vlees keurt de slager: tevredenheidsmetingen’


Tevredenheid mag argwaan wekken

Zijn tevredenheidsmetingen nuttig voor het toezicht? En zo ja, wat kun je er dan precies mee ? Zorgt dit type onderzoek voor betere naleving? De discussie over tevredenheidsonderzoeken maakte duidelijk dat het dit middel regelmatig van stal wordt gehaald, maar dat het de toezichthouder lang niet altijd verder helpt.

Niet ieder lid van Vide dat deelnam aan deze discussie had ervaring met tevredenheidsonderzoeken. �We bestaan te kort om ons daar mee bezig te houden�, vertelde Wouter Meurs van de nog piepjonge Inspectie voor Sanctietoepassing. Simon Sluis van de VROM-Inspectie legde uit dat zijn organisatie weliswaar sinds 2002 bestaat, maar ook nog nauwelijks ervaring heeft met dergelijk onderzoek: � Er is nu sprake van een voorzichtige aanzet.�

De Onderwijsinspectie onderzoekt wel of scholen tevreden zijn over het toezicht.  Inge de Wolf van de Onderwijsinspectie. �85% van de scholen is tevreden over ons optreden. Maar dan vraag ik mij wel eens af of we wel goed genoeg onderzoeken. Moeten we blij zijn met zo’n hoog percentage? Zijn we wel streng genoeg?�
Een collega van de Autoriteit Financi�le Markten wist het antwoord: �Als iedereen tevreden is, kunnen we ons werk niet goed doen.�
Gespreksleider John Vaneman vertelde bij de Arbeidsinspectie betrokken te zijn geweest bij onderzoek naar de behandeling van verdachten. Het ging om mensen die de politie met getrokken pistool inrekende.  �Ondanks het wapenvertoon waren de arrestanten positief over de werkwijze. Ze vonden het in ieder geval niet intimiderend.�


Weerstand
De deelnemers aan de discussie waren het ,ondanks de tevreden arrestanten, eens dat de tevredenheid bij degenen die onder toezicht zijn gesteld zeer relatief is. De Wolf: �Een negatieve beoordeling levert een negatieve reactie van scholen op. Bij een positieve conclusie zijn de scholen ook aardiger over ons.�
Valkuilen blijken er overigens genoeg. �Is tevredenheid een doel van de toezichthouder? Het doel is toch naleving?�, aldus Sluis.
En toezichthouders willen ook niet altijd dat hen een spiegel wordt voorgehouden, merkten anderen op. �De beslissing om resultaten van tevredenheidsonderzoeken te koppelen aan onze interne evaluatiegesprekken met medewerkers, werd niet met gejuich ontvangen. Terwijl het doel hiervan is juist te leren van tevredenheidsonderzoeken.�

terug naar boven


 

Verslag ronde tafel discussie 6
Inspecties, de grootleveranciers van administratieve lasten?


Is alle gevraagde informatie echt nodig?

Het kabinet heeft 25% reductie van administratieve lasten beloofd. Kunnen ‘inspecties als groot leveranciers van administratieve lasten’ daaraan bijdragen?, aldus de prikkelende inzet van de ronde tafel discussies. Niet zonder meer, bleek na twee sessies.

De stelling ‘hoe minder deskundig de toezichthouder is, des te meer informatie hij vraagt’, ontlokte in de eerste sessie de opmerking dat de wijze, intensiteit en noodzaak van het toezicht afhankelijk is van het onderwerp. De toezichthouder moet deskundig zijn, moet kunnen doorvragen in plaats van het ‘blind’ afwerken van een checklist. Vragen naar de bekende weg mag niet. Uitleg geven over het doel van het toezicht en wat er met de gevraagde informatie gebeurt, is erg belangrijk. Zodat onder toezicht gestelden begrijpen waarom informatie wordt gevraagd en wat er mee gebeurt. Een deel van de deelnemers aan de discussie vindt dat meer kennis nodig is dan strikt noodzakelijk. Zo kunnen inspecties kennis op bouwen. Maar die kennis blijkt dan weer niet uit het inspectierapport en zorgt voor meer administratieve lasten voor de bedrijven en instellingen.

 

Goeden en kwaden
Naleving van de regelgeving door de ‘goeden’ moet je ook in beeld brengen, vindt deze ronde tafel naar aanleiding van de stelling ‘het is beter toezicht te houden en te handhaven op de ‘kwaden onder de groep waarop je toezicht stelt’.  Maar de meeste aandacht moet wel naar de ‘kwaden gaan. Slim toezicht door middel van een risicobenadering is belangrijk: je moet een goed beeld rapporteren. De goeden gedragen zich niet alleen goed omdat er toezicht is. Zij hebben een zeker belang bij of verantwoordelijkheid voor een goede (financi�le) uitvoering van hun werk. De deelnemers verwachten dat het naleefgedrag van een aantal ‘goede’ bedrijven de wet- en regelgeving afneemt als het toezicht vervalt.

 

Onbekende Inspecties
In de tweede sessie merkte een van de deelnemers op dat de klaagzang over administratieve lasten vooral los barst als iets fout gaat. Lopen procedures en processen op rolletjes, dan hoor je niemand. Wel werd geconstateerd dat het aantal toezichthouders de laatste jaren is gegroeid. Ook op dit Vide jaarcongres traden weer meer tot nu toe onbekende Inspecties aan. Al die toezichthouders willen gegevens en informatie van de onder toezicht gestelde. Met cijfers en resultaten leggen bedrijfsleven of instelling (scholen, ziekenhuizen) immers verantwoording af. Is de stelling ‘Inspecties, de grootleveranciers van administratieve lasten’ daarmee bewezen?  Of kan je dat verwijt niet maken doordat de wet die gegevens nou eenmaal letterlijk voorschrijft. Bovendien, stelde de VROM Inspectie: regelgeving komt niet bij ons, de inspecties, vandaan maar van beleidsafdelingen. En is het niet de VROM Inspectie dan zijn het wel anderen die informatie opvragen. Denk aan de toegenomen rol van verzekeringsinstellingen. Met andere woorden, groeien administratieve lasten niet linksom dan is het wel rechtsom.
Voorstanders van de stelling denken evenwel dat verminderen van de wet- en regelgeving ertoe leidt dat de betrokken branche het zelf regelt.

 

Informatie als doel
De stelling ‘Informatie is middel maar wordt door toezichthouders gezien als doel’  herkenden de deelnemers. Toezichthouders vragen soms meer informatie dan strikt noodzakelijk. Daarmee vullen ze een bredere taak in.
Maar soms bepaalt de wetgever dat informatie nodig is. Dan is het verkrijgen van de informatie ook wettelijk het doel, bijvoorbeeld voor het informeren van de Tweede Kamer.
In het algemeen is het belangrijk dat toezichthouders het doel en nut van de regelgeving aangeven. Dit helpt soms wel en soms niet. Onder toezicht gestelden zijn ook wel blij met de inspecties, vooral als dat free ridergedrag voorkomt.  Vanwege dat gedrag betwijfelen de deelnemers of accreditatie, gecertificeerd toezicht en andere vormen van particulier toezicht een oplossing is. Soms wil de markt toezicht door de overheid, bijvoorbeeld op de waarde van een certificaat of de buitenlandse erkenning daarvan.

 

E�n toezichtdienst
Al met al vonden de gesprekdeelnemers meer samenwerking onder inspecties nodig en noodzakelijk. Hoe vaak wordt een bedrijf of instelling niet gevraagd om dezelfde informatie, door verschillende toezichthouders? Ge�ntegreerd toezicht, risicoanalyses en steekproefsgewijs inspecteren op problemen kunnen een oplossing zijn. Tegen het laatste wordt ingebracht dat het alleen rapporteren over knelpunten een tegengesteld effect heeft. Je zou zowel positieve als negatieve punten moeten aangeven.
Een grote ge�ntegreerde toezichtdienst wordt niet gezien als de oplossing. Deze zou nog meer bureaucratie kunnen veroorzaken. In de eerste sessie merkte men wel op dat zowel voor het onderzochte veld als voor de kwaliteit van het inspectiewerk het beter is als er op een bepaald veld ��n integrale toezichthouder is. De koppeling van inspecties aan ministeries hindert integraal toezicht. Sectoraal toezicht zal hierdoor moeilijk te realiseren zijn. Voorbeeld van integraal toezicht is het Staatstoezicht op de mijnen: dit richt zich op een groot aantal aspecten waaronder milieu en arbo. Indien integraal toezicht niet mogelijk is zou veel meer door toezichthouders moeten worden samengewerkt. Hierdoor kan het steeds weer leveren van dezelfde informatie worden voorkomen.

De Algemene Rekenkamer signaleerde nog een andere tendens: er heerst nu een klimaat waarin regels moeten worden teruggebracht om het verminderen. ,,Soms zijn regels echt nuttig om de dingen te laten functioneren.� De Rekenkamer vindt dat beleid en uitvoering meer bij elkaar moeten worden gebracht. En dat ‘beleid’ de reflex ‘meer regelgeving’ moet onderdrukken.

terug naar boven

 

Verslag Ronde Tafel discussie 7
Digitaal toezicht en communicatie, ICT hangt erbij.


In de discussie over de mogelijkheden van ICT en digitalisering wordt de overheid vergeleken met een postkoets met hulpmotor. De meeste Videleden hebben de ervaring dat de overheid en digitalisering nog geen eenheid zijn. �We zijn een oud, bureaucratisch bolwerk waar wel ICT aan wordt gehangen, maar wat niet effectief wordt toegepast.�

 

Men stelt de huidige werkprocessen niet ter discussie en verkokering staat echte informatie-uitwisseling in de weg.
Het delen van informatie en het benutten van een centrale database zou veel 'domme' vragen schelen. Dom is in dit geval bijvoorbeeld dat bedrijven in heel veel verschillende overheidsorganisaties naw-gegevens en Kamer van Koophandelinformatie moeten doorgeven
De werkprocessen en de informatievoorziening moeten om doelgroepen heen worden ontworpen, zo luidde een van de conclusies in dit debat.
Nu zorgt een achterhaalde organisatiestructuur maar al te vaak voor een achterhaald instrumentarium voor toezichthouders.

Ook is ICT goed inzetbaar voor preventief toezicht. �De beste inspecteur inspecteert niet. Via logische digitalisering en het publiceren van informatie bereik je vaak meer dan met controles.�

Openbaar
Overigens blijkt uit onderzoek dat toezichtinformatie openbaar maken nauwelijks tot reacties leidt bij bedrijven. Wel blijkt het de competitiedrang te versterken: ondernemingen willen beter uit de bus komen dan de concurrentie. En ’reputatiemanagement’ telt ook mee. Als de overheid negatieve ervaringen openbaar maakt, wordt gevreesd voor een grootscheeps vervolg in de media.
Diverse deelnemers aan het debat vertelden hoe de eigen organisatie openbaarmaking van rapportages aanpakt:

  • Het CBP is bij het bedrijfsleven terughoudender in het publiceren dan bij overheidsorganisaties.
  • De Rijksarchiefinspectie plaatst de vragenlijst en het oordeel op internet.
  • Bij de Autoriteit Financi�le Markten geldt publicatie als een zeer zware sanctie. Dat gebeurt dus nooit automatisch, maar na een grondige afweging.

terug naar boven


 

Verslag ronde tafel discussie 10
Tegenstrijdig toezicht moeilijk weg te poetsen


�Het aantal tegenstrijdige regels valt mee, het zit ‘m in de uitvoering�, verduidelijkte G� Linssen van thet ministerie van Economische Zaken tijdens de discussie over tegenstrijdige regelgeving. �Van de 800 meldingen van ondernemers die het ministerie van Economische Zaken in 2003 binnen kreeg, bleken maar enkele �cht tegenstrijdig.�


De toon van de discussie was daarmee gezet. Wat volgden waren voorbeelden als de keukenvloer die volgens de ene toezichthouder glad moest zijn en volgens de ander juist stroef en  tegenstrijdige uitspraken over een te volgen vergunningentraject. �Het ministerie van VROM werkt momenteel aan het idee van ��n vergunning voor alle VROM-regelgeving. Alles, van gemeenten  tot waterschappen, zal daarmee moeten werken. Burgers die bijvoorbeeld een bouwvergunning aanvragen, kunnen alles in ��n keer bij ��n loket regelen�, legde Marcel Brylka van de VROM-Inspectie uit.
Voorgesteld werd om ook inspecties gezamenlijk uit te voeren. �Voor de burger zijn we allemaal overheid, die snapt niet waarom de ene dag de een komt en een andere keer de ander. Waarom sturen we niet een inspecteur die alles onder de loep neemt?� Het idee oogst in zekere mate bijval. Brylka: �Ik heb niet de kennis die een inspecteur van monumentenzorg heeft. Het is misschien wel een idee om ze samen op een controle te laten doen. Burgers zijn dan meteen van alles af.�


Terugkoppelen
�Maar wat nu als er weliswaar regels zijn overtreden en er desondanks in de bedrijfsvoering weinig op valt aan te merken? Het is heel moeilijk om dan te handhaven�, stelde Petra van Lange van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. �Als het om strijdige regels gaat moet dit worden teruggekoppeld zodat het beleid kan worden bijgesteld�, meende gespreksleider Linssen. �Doelmatigheid is belangrijk, degenen die het dichtst op de zaak zitten moeten met elkaar om tafel om een oplossing te vinden.� Voor de toetsing van nieuwe regels bestaat overigens het meldpunt voorgenomen regelgeving, een samenwerkingsverband van drie ministeries. Een deelnemer aan  de discussie vroeg zich af of het niet een utopie is om alles volgens hetzelfde stramien uit te voeren . �De VROM-Inspectie bezit vijf regiokantoren. Dat betekent veel vrijheid, maar ook dat iedere regio in enige mate een eigen cultuur heeft. Als je niet oppast heb je heel snel tegenstrijdig toezicht�, vulde Brylka hem aan. 

printen Terug naar het overzicht Stuur het door

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van Vide en neem een gratis abonnement op Vide Nieuws: onze nieuwsbrief.